[ حديث ] چهارم اصل : [ وَعَنْهُ ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى ، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ ، قَالَ : ] قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام : الْحَدِيثُ أَسْمَعُهُ مِنْكَ أَرْوِيهِ عَنْ أَبِيكَ ، أَوْ أَسْمَعُهُ مِنْ أَبِيكَ أَرْوِيهِ عَنْكَ ؟ قَالَ : « سَوَاءٌ ، إِلَّا أَنَّكَ تَرْوِيهِ عَنْ أَبِي أَحَبُّ إِلَيَّ » . وَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام لِجَمِيلٍ : « مَا سَمِعْتَ مِنِّي فَارْوِهِ عَنْ أَبِي » . شرح : گفتم امام جعفر صادق عليه السلام را كه : حديث مىشنوم آن را از تو . آيا جايز است كه روايت كنم آن را از پدر تو ؟ يا مىشنوم آن را از پدر تو . آيا جايز است كه روايت كنم آن را از تو ؟ گفت كه : روايت از من و از پدرم برابر است در مطابقت واقع در هر يك از دو صورت ؛ ليك اين قدر هست كه روايت تو آن را از پدرم در هر يك از آن دو صورت ، محبوب‌تر است سوى من براى تقيّه ؛ چه بر امامِ رفته ، گرفت و گيرى نيست . و گفت امام جعفر صادق عليه السلام جميل را كه : آنچه را كه شنيدى از من ، نقل كن از پدر من براى تقيّه . [ حديث ] پنجم اصل : [ وَعَنْهُ ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ وَمُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ ، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ ، قَالَ : ] قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام : يَجِيئُنِي الْقَوْمُ ، فَيَسْتَمِعُونَ مِنِّي حَدِيثَكُمْ ، فَأَضْجَرُ وَلَا أَقْوى ؟ قَالَ : « فَاقْرَأْ عَلَيْهِمْ مِنْ أَوَّلِهِ حَدِيثاً ، وَمِنْ وَسَطِهِ حَدِيثاً ، وَمِنْ آخِرِهِ حَدِيثاً » . شرح : گفتم امام جعفر صادق عليه السلام را كه : مىآيند نزد من ، جماعت شيعه ، پس مىشنوند از من ، كتاب حديث شما را . پس ، از بسيارىِ عددِ درس يا درازى آن ، دلگير و بىقوّت مىشوم ؟ گفت كه : كتاب را سه حصّه كن . پس بخوان بر ايشان از اوّل كتاب ، درسى از